Namasté India: Don’t excuse, don’t blame, do something good!

Het is nu bijna vier maanden geleden dat ik India achter mij heb gelaten. Het is ook al vier maanden dat India me bezig houdt. Blijkbaar heb ik deze tijd nodig gehad om het te laten bezinken, om na te denken zodat ik iets objectiefs op papier kreeg… Maar wat is objectief en hoe fel is mijn verhaal gekleurd door mijn waarden? Wat maakt dat mijn mening over India een mening is die telt of die een bepaalde waarde heeft? Als ik het scherp probeer te maken is het enige wat ik wil doen, de impact die dit land en zijn mensen om mij hebben gehad herleiden naar mijn essentie. Zodat er iets van blijft hangen in mijn hoofd en in mijn hart wat mij wijzer maakt. Dank je India.

India je vindt er dienstbaarheid in extreme vormen. Maar het is een dienstbaarheid uit noodzaak. Dienstbaar zijn om te overleven. Ik vraag me af of het mogelijk is om uit deze dienstbaarheid te ontsnappen zonder dat je er haat aan overhoudt? Ik zie het als gedrag dat zijn oorsprong vond bij de Engelse kolonisten. Deze kolonisten die met ‘rules and regulations’ het land hebben willen regisseren naar weet ik wat of welke visie. Gedreven door macht, een volk onderwerpen, een land opdelen in sectoren. Hoe kan je wortelen in cultuur of eigenheid als je uit sector 24 komt aanlopen om 14u dienstbaar te zijn?

Land van tegengestelde complementariteit. Smaken die prikkelen na een stoffige rit. Geur van kleurige bloemen en rottende skeletten. Kleuren die zo intens zijn dat het kitscherig wordt. Klanken die schreeuwend geesten verjagen en je hart dat opengaat en wordt verscheurd bij het zoveelste kind dat je aanklampt om een tekening te kopen. Ik hoop dat deze tegengestelde complementariteit hen straks ook iets meer brengt dan enkel dienstbaarheid om mee te ondernemen.

Gelukkig gaan ze ook prat op hun eigenheid. Restauratie van mooie gebouwen. Waakzaam zijn voor fauna en flora. Ze hebben een droom daar ben ik zeker van en ik hoop dat ze ons er in betrekken. Want India biedt kansen, biedt mogelijkheden het raakt meer en meer het hart van zijn mensen. Op het moment dat deze krachten op één lijn komen staan zal India een van de sterkste wereldspelers zijn.

Op dit moment stuurt men op de inspanning van de inwoners. Plezier van de inspanning, plezier van dingen te doen. En is het resultaat niet dat wat men verwachtte dan hebben ze het over het plezier van incasseren. Het brengt een persoonlijke ervaring en dus persoonlijke ontwikkeling…

Waarbij ik onmiddellijk denk… verbindt het dan toch met de uniekheid van ieders talenten… Maar talent alleen is niet voldoende het moet ook nog in de juiste kaste zitten.

Maar wat ik zeker van India heb geleerd.

Don’t excuse, don’t blame, do something good!

When you’ve done something good…Let it grow and provide its roots with water…

Dré

Added value of coaching

Added value of coaching

Introduction

Sometime in August / September 2011 I presented the next question to my network:

Is it possible to write down, in a few sentences, your opinion on coaching?

You may choose if it’s about being a coach or having a coach in a project, your job, your career or a sporting activity

The response was enormous. I received one hundred and more answers. More than a dozen A4 pages of opinions, assumptions, values, tips, tools, methods, etc. ... I want to keep my promise to everyone who was willing to respond and with pride I share the summary of all this beauty.

Prior to the summary, I would like to share a perspective with you.

When developing my appreciative coaching workshop I was wondering how to get, in a fast way, as much reactions as possible on the added value of coaching. So I thought to myself: I have a lot of connections/friends in several networks.
Time to put facebook, twitter, linkedIn etc… to the test!

It was a great disappointment! I have more than 700 contacts in these networks and I’d only received 10 answers when I wrote and tweeted my question in my status/share box.
So far for my more than 700 so called friends  on Facebook, LinkedIn or other social networks.

We like to think that we are super "connected" with the world. We chat, we tweet, we Ipod, we Ipad, we Iphone as if it is the bare essential of life. My reflection on that is that we never were shallower than now. It is not super connectivity but superficial connectivity...We expose ourselves on the net, make shallow contacts and get a real tsunami of “push” messages where we lose all in depth conversation. An example from the tsunami of shallowness. ... I have to pee, could be something like this…

• Twitter = I have to pee (if it’s not bigger than 147 characters)
• Facebook = I peed
• 4square = I pee here
• YouTube = watch this leak
• LinkedIn = I pee very well (some even with recommendation)
• Share slide = peeing in bullets

Let us, please, bring connectivity there were it needs to be… between people and not in an exposition on a social network without any real in-depth conversation or contact.

What worked for me was the individual approach. I send off 151 personal mails with my coaching question and received 122 answers. So, I want to pay tribute to my mailing network that has exceeded my expectations and surprised me by the depth and enthusiasm in their comments. Thanks X 1000!

Mu advice is to experiment with the dilemmas of social or other networks and the power of personal contact. Let’s find a solution to call upon a widespread and divers network in a fast way and not losing the satisfying in-depth of the personal connections.
That’s when networks will come to full force and serve the sharing of knowledge in a valuable and accessible way.



In a nutshell

This summary has not the intention to be a complete book of rules or a set of procedures for never failing coaching. It’s neither more nor less an exchange of experiences and activities that have proven their value in de past.

I discovered that coaching in my network is mainly about conducting valuable conversations where different opinions can coexist. Coaching is also about building real relationships relying on confidence, daring to take the uncertain path and work with an open framework for long-term success. Seeing the value of diversity and being confident that you are stronger as a team then an individual.

Coaching is about connecting interests and creating a shared ambition. It’s about developing people, making them grow by asking the right questions and give them practical challenges that they can achieve. Make sure that there is a right balance between dedication and result. Let people customize their own process, draw their own course and reflect equally on WHAT and HOW the result is been delivered. This way, the trainees have to take up responsibility for their learning process and be the director of their own growth.

The clustering

You take upon coaching to grow within your working area (expertise), to be attractive for work you want to do in the future or to make a step up. No person or task is the same therefore coaching is always tailored to the individual, the team and the context.

No task, person or context is the same. As a coach you will learn the most when you step open – minded in a relationship. This helps you time and again to ask curious questions and sincerely listen to what is going on and not (experienced – based) rush into the solution. Listen, truly understand and connect with the trainee. This is necessary to create trust and to build long lasting and valuable relationships.

What is the value for coaches themselves?

• Coaching can be a way of release, a welcome stimulus to the daily routine.
• A long-term investment in yourself, others and a profit for both.

What’s more to benefit?

• Coaches keep on learning and growing. It keeps you sharp, young and involved.
• Enjoyment of a learning process.
• Inner feeling of pride when you see a trainee radiate.
• Respect, recognition, friendship.
• Self-confidence.
• The value of coaching (for the organization) is that it will make learning efficient.

YES this is what I want ... What do I need to learn? How can I create atmosphere, connection, reassurance?

• Create an open atmosphere really get to know the values behind the person.
• Work with different talents, discover and value them, learn how to use them.
• See how potential can unfold.
• Make clear agreements about responsibilities. (What needs to be done?)
• Learn about weaknesses and minimize them.
• Be a sounding board and support the decision making process.
• Identify feelings, show a way to acceptance, understanding and give new insights.
• Reduce pressure and find balance between stretch and challenge.
• Provide confidence, security, make it safe to leave the comfort zone.
• Remain objective, neutral and deal with your emotions.
• Make the process meaningful.

Coaching is learning (concept formation, training, and practice) in a well defined period. It's all about the trainee and not a stage to show off as a coach

• A coach will not perform the task ... He will increase the self-regulating capacity. (Make
others self-sufficient)
• Stimulates, motivates, and helps people continuously to grow and develop.
• Bring someone in to the learning mode.
• Uses processes that will help to facilitate learning and developing.
• Offers a variety of exciting options and styles.
• Is a role model.
• Provides informal and formal knowledge transfer.
• Coaches accelerate the learning process in the long run.

How does it look like in real life situations? What does a coach do?

• Bring something that is already good to the maximum.
• Tackles complex issues and obstacles.
• Brings action and motion in a stranded process.
• Dares to ask for help of experts in his/her network.
• Sets priorities and combines learning exercises with work that needs to be done.
• Makes talent development a stimulating journey.
• A coach gives you access to his knowledge, experience and network.
• Provides real-life situations to go in to practice.
• Keep focus on results and meaningfulness.

Dilemmas in the coaching perspective… Is it about this… or…that

o In a cooperative way (the opinion of everyone involved matters) define the issue that
needs to be addressed and taking in to account the complexity and the whole
environment of the questions you’re dealing with (holistic way).

and / or

o Analyze on facts , the expert is the boss, mark off the area (this what we do/don’t do)
Keep focus on structure and objectivity. Split up the question in fragments.

o Being the compass, providing direction and course, keep on track, pass on models and
frameworks, tips & tricks, tools…etc.

and / or

o Allow uncertainties. Ask curious questions and experiment with the issue that could
take you out of balance.

o Set up a project plan, milestones, calculate risks. Use expertise and experience to take
on new issues. Do everything in the logical and systematic way as we know it.

and / or

o New perspectives, thinking outside the box, dare to look beyond organizational
boundaries, different scenarios, alternative ways of thinking, flexible and not holding
on to beliefs.

Reflection (Ask the correct questions, active listening, in-depth questioning and summarizing)

• Act as a sounding board on content (expertise), process and relationship.
o As a colleague you collect feedback on the expertise. Make sure that you give access to your knowledge and experience.
o Asking the right questions to start up the internal reflection. Make the trainee give birth to his own answers about him/herself. What are my beliefs? What is stopping me now? What are my values? What are my blind spots?
o Encourage the trainee to look and reflect on the interaction with others (interpersonal – reflection)
• Accompany the trainee in a reflective process of awareness, developing, maximizing,
knowledge sharing and reflecting on each stage
• Use bird-eye view to watch over the process, allow yourself to step away from the content, judge critically but soundly over process and content.
• The goal of reflection is to coach and develop the trainee so that he learns more about himself, his/her way of working and his/her relationship with others. These experiences will provide him/her to get their own authentic story so that they can share it with other people (anyone can coach anyone).

This is my interpretation of the answers I received. I hope it brings you some new insights or perspectives. Maybe it brings you some extra energy to keep coaching and knowledge sharing. Maybe you miss some things? Please share your thoughts.
For me this exercise was very enriching and it created the fundament of my workshop and the reference book that I'm designing for appreciative coaching. The goal of this workshop is to connect the coach and the appreciative perspective and we find out what it means to have empowering relationships.

Many thanks to everyone who wanted to share his/her perspectives and insights with me.

Swannet Andre, January 2012

Meerwaarde van coachen

Ergens in augustus / september gooide ik volgende vraag in mijn netwerk:
Kan je voor mij in enkele zinnen de meerwaarde opschrijven van een coach (zijn of hebben) in een project, je job, je loopbaan of een sportactiviteit?

De respons was enorm. Honderd en meer antwoorden. Meer dan twaalf A4 pagina’s vol meerwaardes, meningen, uitgangspunten, waarden, tips, tools, werkwijzen etc.…
Zoals beloofd wil ik aan iedereen, die gereageerd en meegewerkt heeft, mijn samenvatting van al dit moois weergeven.

Voorafgaand aan de samenvatting wil ik nog een bedenking meegeven. Iedereen heeft tegenwoordig honderden vrienden op Facebook & linked in enz… We zijn “connected” met de hele wereld… we chatten, ipod-teren, iphone-eren, ipad-deren dat het een lieve lust is en denken dat we interactie hebben en verbonden zijn met elkaar. Mijn bedenking is dat we nooit oppervlakkiger waren. We willen met alles en nog wat op de sociale media molen… Zelfs als je gaat plassen…
• Twitter = ik moet plassen
• Facebook = ik heb geplast
• 4square = hier plas ik
• Youtube = bekijk deze plas
• LinkedIn = ik kan heel goed plassen
• slidesshare = plassen in bullets
Dat mag best wat minder van mij.

MAAR… Ik wil een pluim geven aan mijn netwerk jullie hebben mijn stoutste verwachtingen overtroffen en verrast met de diepgang en het enthousiasme in jullie reacties. Dank X 1000!

In een notendop

Zie dit schrijven niet meer of minder dan een ervaringsuitwisseling. Een uiting van dingen die krachtig gewerkt hebben voor sommigen en zeker geen procedure of wetmatigheid. Coachen gaat in mijn netwerk vooral over het voeren van waardevolle gesprekken waar verschillende meningen naast elkaar kunnen bestaan. Echt vertrouwen geven, onzekerheid aandurven gaan, een open kader laten om op lange termijn succesvol te zijn. De meerwaarde van diversiteit zien en het vertrouwen hebben dat je er samen uit komt. Coachen gaat over het verbinden van belangen, creëren van een gezamenlijke ambitie. Mensen tot ontplooiing laten komen, hen verantwoordelijkheden en uitdagingen geven. De ontwikkeling van een bekwaamheid die blijvend is, en die vraagt om een inspanningsverbintenis in plaats van een resultaatsverplichting. Als je deze openheid laat kunnen mensen het proces op hun maat maken, naar hun eigenheid kleuren en reflectie momenten inrichten. Op deze manier worden ze echt verantwoordelijk voor HUN proces en regisseur van hun eigen groei.

De clustering

Coachen doe je om te groeien binnen je werkgebied (in de breedte) of kijkend naar de toekomst waar je aantrekkelijk wil blijven voor werk dat moet gebeuren en dingen die jij daarin graag doet (een stap omhoog).

Teamcoaching of het coachen van een individu is altijd maatwerk. (Geen enkele opdracht is hetzelfde) De coach zelf leert het meest als hij met een open-mind in de vraag stapt. Dit helpt om oprecht te luisteren naar dat wat er speelt en niet te snel in de oplossing (uit ervaring) te duiken. Luister en maak verbinding want alleen dan zal het proces ook blijven bestaan nadat de wegen van de coach en de ge-coachte.

Wat is de waarde voor coaches zelf?

• Coaching is als een uitlaatklep, een welgekomen prikkel in de dagelijkse routine.
• Een lange termijn investering in jezelf en de andere die opbrengt.

Wat brengt het nog meer?

• Coaches blijven zelf leren en groeien. Het houdt je scherp, jong en betrokken
• Het genieten van een leerproces
• Innerlijk gevoel van trots als je een coachee ziet stralen.
• Respect, erkenning, vriendschap
• Zelfvertrouwen
• Waarde voor een organisatie want coachen kan leren efficiënt maken

Dan wil ik het ook… Maar wat moet een coach dan kunnen? (sfeer creëren, verbinding maken, geruststellen)

• Maak in een open sfeer echt kennis met de mens en zijn waarden.
• Leer talenten (ook een laag dieper) ontdekken, deze benoemen en waarderen.
• Zie hoe dit potentieel zich kan ontwikkelen
• Kijk ook waar de verantwoordelijkheden liggen (wat MOET gebeuren)
• Kan de zwaktes en mindere kanten herkaderen
• Klankbord en steunen in het nemen van beslissingen
• Kan samen met jou gevoelens benoemen, een weg naar acceptatie tonen, inzicht geven en loslaten
• Kan druk verlagen en balans zoeken tussen stretchen en uitdagen
• Geef vertrouwen, veiligheid, vangnet om op een veilige manier de comfortzone te verlaten.
• Blijf objectief, neutraal en weet je eigen emoties te kanaliseren
• Maak dat het traject zinvol is.

Coachen is leren (begripsvorming, trainen, oefenen) in een bepaalde periode. Het gaat om de coachee en niet om te laten zien hoe goed de coach het kan.

• Een coach gaat het niet doen voor de coachee… Hij gaat wel het zelfregulerend vermogen vergroten. (zelfredzaam maken)
• Mensen stimuleren, motiveren, helpen doorzetten om te groeien, te ontwikkelen.
• Iemand in de leermodus brengen
• Proces van leren en ontwikkelen faciliteren
• Pallet van mogelijkheden en stijlen aanbieden
• Rolmodel
• Zorgt voor informele en formele kennistransfer
• Coaches versnellen het leerproces op lange termijn

Hoe ziet dat dan in de praktijk eruit? Wat doet een coach dan?

• Iets wat al goed is naar het maximum brengen
• Complexe vraagstukken of een belemmering aanpakken
• De coachee zit vast. Terug in beweging krijgen.
• Het aankloppen bij iemand met ervaring (expertise of proces) uit je netwerk.
• Werk dat moet gebeuren, prioriteiten stellen binnen een bepaalde context, een talent dat zich uit laten ontplooien… een prikkelend traject




De dilemma’s hierin
o Samen helder en scherp maken van het punt dat moet aangepakt worden
en / of
o Objectief analyseren, structuur geven, afbakenen en bij de kern houden

o Kompas, richting geven, richting aanhouden, sporen zoeken, modellen en kaders aanreiken, handvaten en tools aanreiken
en / of
o Het niet weten, samen worstelen, nieuwsgierig bevragen en experimenteren met de vraag die je uit balans brengt

o Samen in de onzekerheid durven stappen met een inspanningsverbintenis
en / of
o Nieuwe perspectieven, out of the box denken, durft buiten de organisatie grenzen te kijken, verschillende scenario’s, alternatieve denkwerelden, flexibel en niet vasthouden aan overtuigingen

• Een coach geeft je toegang tot zijn kennis, ervaring en netwerk
• Zorgt voor praktijksituaties om te oefenen
• Houdt focus op resultaat en zinvolheid

Reflecteren (juiste vragen stellen, actief luisteren, doorvragen en samenvatten)

• Reflectief begeleiden een proces van bewustwording, ontplooien, maximaliseren, beweging onderhouden en kennisdelen en reflecteren op elke fase
• Proceskijken, helikopterview, afstand van de inhoud, gezond kritisch voor jezelf en anderen.
• Klankbord op de inhoud, op het proces en de relatie
o Als je vakgenoot bent zorg dat je feedback verzamelt op de expertise. Toegang geven tot jouw kennis en ervaring
o Laten bevallen van eigen antwoorden over zichzelf (intra – reflectie) Wat zijn mijn overtuigingen?, Wat houdt me nu tegen?, Wat zijn mijn normen en waarden?, Wat zijn mijn blinde vlekken
o Stimuleren van kijken naar de interactie met anderen (inter – reflecteren)
• Reflectie heeft als doel de coachee en zijn relatie met anderen te ontwikkelen. Deze ervaringen helpen hem op zijn beurt een authentiek verhaal te krijgen om te delen met anderen (iedereen kan iedereen coachen)

Dit is mijn interpretatie van alle antwoorden die ik heb gekregen. Ik hoop dat het je wat brengt. Misschien wat extra energie om te blijven coachen en kennis te delen. Misschien mis je nog wat? Laat dit dan een basis zijn om aan te vullen… Voor mij is de oefening heel leerrijk geweest en zal ik zeker deze input gebruiken in een workshop en een naslagwerk die ik aan het ontwerpen ben over waarderend coachen. Hierin verbind ik coachen met het waarderend perspectief en onderzoek ik wat nu net kracht geeft aan een relatie.

Nogmaals hartelijk dank aan iedereen die zijn invalshoek wou delen met mij.

Swannet Andre, november 2011

Ik hoop lang te leven in de gloria!

Ik hoop lang te leven in de gloria!

Heel gezellig zo’n avondje met familie en zo’n fijne dag waar zowat elke facebook vriend(in) me proficiat wenst. Ik doop dit medium vandaag dus om tot feestboek
Het meest gezellige was vandaag voor mij want ik kreeg erg leuke kadootjes. Een prachtig vulpotlood, wijnproeven, snoepjes, koeken, tekeningen, kaartjes en een avondje Theo Maessen… Er was lekker eten, lekkere taart… Mijne schat had zichzelf nog maar eens overtroffen. Na een fijne werkdag was dit genieten van mijn verjaardagsavond!

Het laatste uur van mijn verjaardag gun ik als kadootje aan mezelf.
Ik trek een lekker flesje bourgogne open, zo eentje die je laat liggen voor speciale gelegenheden maar die dan weer net niet speciaal genoeg zijn…Foert vanavond is speciaal genoeg!

In zo’n laatste uurtje kan je nog eens overpeinzen waar je in het leven bent aangekomen want laat ons eerlijk zijn 46 dan kan al een heel stuk over “den helft” zijn…Tijd om eens na te denken wat is er nu de afgelopen jaren, zelfs decennia gebeurd? Wat herinner ik me nog? Wat zijn de parels uit mijn verleden… Ik deel ze graag op mijn virtueel verjaardagsfeestje of een reisje youtube…

Mijn eerst herinnering moet congratulations van Cliff Richard zijn…Naar het schijnt zong ik dit al mee in mijnen zo genaamde “kakkestoel”.
Als toenmalig zangcoach had ik tante Rita. Zij leerde me buiten Engels (pretty belinda was eigen pretty verlinda…) ook rode kool met mayonaise eten.

http://www.youtube.com/watch?v=us3dQ0nnlHY
The soulfull dynamics
http://www.youtube.com/watch?v=79XU8Vg7eSQ
Chris Andrews
http://www.youtube.com/watch?v=DsaPaGrIdMg
Dana
http://www.youtube.com/watch?v=awhQjT14cdA&feature=related
Mud
http://www.youtube.com/watch?v=d2sMuVPMkkk
Olivia & john
http://www.youtube.com/watch?v=gyUWkQj0Q_U

Natuurlijk loopt niet alles zoals je wenst en had je het soms ook wel eens anders willen schilderen… Als ik rond me heen kijk moet ik zeggen dat ik nen echte gelukzak ben … Met mijn kinderen, mijne schat, mijn werk…
mijn parels uit het verleden…
Wat is het leven heerlijk … dit is lang leven in de gloria!

Fan the fire shopfloor learning L.A. May 2011

Learning:  “Do we have to fan the fire?”

From the beginning of times people trusted on their instincts to hunt, to protect themselves, to survive. Then came the urge to understand, the urge to go further, higher, faster, the urge to win. The human species want to live well, healthy and comfortable and try to adapt the environment and society to their own wants and needs.

A baby turns to his belly, wants to crawl, wants to stand up, wants to walk, and wants to go forward. The baby learns how to communicate and learns the rules of society. He’s supported in this experience by his parents, relatives and later by his teachers, friends, and colleagues. It’s a road of falling down and getting up. Yet only driven by instincts?

Do we learn instinctively, or is it driven by ambition or motivation? A dictionary learns that instinct is an internal feeling that leads to action. Ambition is described as ‘a drive to’. Motivation is the encouragement, the stimulus, the inspiration.
Instinct, ambition, motivation? Is there an order? Which of these three is the most important? Are there connections between these three or does one feed the other?

I want to share my opinion: instinct is the ‘spark’, the match that ignites the fireplace. Motivation is the wood or the fuel that is needed to keep the fire burning. Ambition is the oxygen to arrange the intensity of the fire. Separately, none of them can produce long-term heat, but when brought together a nice, warm fireplace occurs. This warm fireplace is for me a metaphor of enthusiastic and passionate working and learning.

Oké I hear you … and now?!

Our current society offers a large quantity of possibilities. People zap.

Students try out different studies or even switch between disciplines. Employees try different jobs. Sportsmen don’t stay in one club or school their entire carrier.  Even monogamy is down-grated to an option…

We adopted this way of thinking from popular TV shows like “Big Brother” and other “Temptation Islands” where every week someone else gets voted off.

Luckily there are also people that see in these situations changes to learn.

A lifelong collection of experiences because the answer to the question:

 “What would you never forget from this experience?” always is…

·         I’ve learned to push my boundaries…

·         I’ve got to know myself better…

·         I’ve learned from my fellow participants and which relations are important…

For these people learning is the essence anywhere, anyhow, anytime. We call them: instructors, teachers, trainers, coaches…

Goals of learning:

Get to know yourself, your close relations (work and private) your boundaries. Learn new approaches, to think differently, see new angles in various situations. Learn to go better, more efficient. Learn to keep moving. Learn to find the balance in the desired state for the future and a personal design to become a better person.

Trainers and coaches can support these new ways of learning by making learning more attractive and feasible for everyone. Learning must be FUN! It’s their role to seduce people with interactive and exciting ways of learning. Trainers have to develop courses together with the student and/or customer to their required standards.

Starting by getting acquainted and reflect together by asking:

“Where is this course supposed to lead to?”

This has proven to work powerful to me in various fields of learning for organizations, teams and individuals. It’s my way of learning and inspiring others to take a firm grip on their personal development.

What does this mean for shop floor training?

Learning is not the key business for any economic organization.

Although managers are fully aware that the organizations ability to learn is their biggest asset and it will give their company a big competitive advantage.

Life duration of products and processes are becoming shorter. This means that time to market needs to be shorter and more innovation is needed. We must be flexible and decisive to get an answer for customer needs.

For me this struggle for market shares is just like surviving in the prehistory. So we have to set up ways to think faster and to learn faster than our competitors. We have to make use of all the brainpower in our organization from shop floor to top management.

Grass doesn’t grow by pulling; it grows by water the roots. Therefore I plead to use a strength based approach. Use people talents build it to strengths so that the individual (motivation, well being, joy) and organization (results) will benefit. 

The role of the trainer/coach is to inspire people, give them tools and challenges so that the fire of learning doesn’t need fanning, but is stirred up (ignited) from within the individual themselves.

Companies have to fill in 2 conditions

1.   The shop floor must be the most powerful learning environment (where we connect strengths of people to the work that needs to be accomplished)

2.   A transparent rewarding system with appreciation for acquired competences or talents that have become strengths.

By this we create a win-win situation between the ambition of the employee and the goals of the company.

I hope, as an advisor for Philips, to contribute to the evolution of our organisation by developing our employees and set up ways for constant learning. This learning must able to “shift” to the needs of our customers. By reflecting on these processes we will gain knowledge productivity which we need to come up with timely innovations which improve people’s lives.

A.   Swannet, Los Angeles May 2011

Viva, doen zonder denken…

Viva, doen zonder denken…

Zalig! Zo hoort Pasen te zijn. Op het terras van een schitterende tuin in Tielen zie je verschillende soorten groen en bloesems zich broederlijk naast elkaar tooien in hun mooiste lentegewaad. Elf uur in de ochtend en de zon voelt heerlijk op je huid. De suskewiet zingt zijn schoonste lied en ik waag me aan een gekoeld aperitiefje. Het engeltje (op de tong) is een kruising van Chardonnay en Torrontes. De kempen op z’n paasbest. Eat your heart out provence.

Zo’n schitterende lente, zeg maar vroege zomer, maakt van ons landje de “sunshine” topper in Europa. Dat is eens iets anders dan “recordhouders” regering vormen. Wie weet zullen deze zomerse lente kriebels voor ‘drive’ zorgen. Inspiratie om verantwoordelijkheden te nemen, om dingen te doen. Om met vernieuwde energie ’s ochtends op te staan en met goesting naar je werk te gaan en misschien van je werk je hobby te maken.

Op zo’n doordeweekse morgen had ik een gesprek met Jonas. Jonas, mijn buurjongen, een man van bijna 11 jaar. Deze ochtend leek hij wel over de volle 11 jaar getekend door het leven. Terwijl we samen onze nestels knoopte hadden we het volgende gesprek. En alles goe? Zucht…bwaa… school hé… Waarop bij mij een ‘oei’ ontsnapte. Welke lessen heb je dan vandaag? Bwaa, rekenen en geschiedenis. Ik vroeg hem of er niets was wat hij graag deed op school? We maakten echt oogcontact en ik zag de lichtjes fonkelen. Jawel, jawel sprak hij op een meer dan opgewonden toon. Knutselen, zei hij met een zucht van verlichting. Ah en wat vindt je dan zo leuk aan knutselen Jonas… Dat ik dan niet moet nadenken fluisterde hij me toe en hij schoot weg van de trap richting school … De plaats waar iets gebeurt is waardoor Jonas voelt dat nadenken niet plezant is en dat doen niet denken is en misschien zelfs dat doen niet leren is…

De rit naar het werk bleef het nagalmen in mijn kopke: ‘omdat ik dan niet moet nadenken’. Op de CD speler zong Jerry Lee Lewis: Well I said come over baby, we got chicken in the barn. Come over baby, babe we got the bull by the horn. We ain't fakin'. Whole lot of shakin' goin' on…

Terwijl ik deze tekst hoorde dacht ik bij mezelf: ‘heel lang is hier ook niet over nagedacht’. Je hoeft dus niet altijd na te denken om mooie dingen maken.

Gelukkig denken de 30 mensen die de kerncentrale Fukushima proberen te herstellen niet te veel na. Gewoon doen. Je hoeft dus altijd niet na te denken om een held te worden. Wordt het nadenken overdreven? Laat ons de waarde van de doeners eren net zozeer als deze van de denkers.

Het gaat wel goed komen met Jonas. Hij gaat mooie dingen in elkaar knutselen of een held worden. Hij gaat een heel eind komen door dingen te doen. En wij kunnen de doeners meer gaan waarderen en hen helpen te laten zien hoe bijzonder ze wel zijn.

Misschien kunnen Elio en Bart een voorbeeld nemen aan Jonas? Wat meer knutselen, wat doen op gevoel zonder al te veel na denken. Ze kunnen helden worden of op z’n minst er een goed Rock & Roll nummer uit te pleuren.

Buddy Di rupholly en Bart the big bopper de wever… of het mooi zou zijn weet ik niet maar we kunnen er zeker ne keer goe mee lachen … zonder na te denken ;-)

Issues in paradise

Issues in paradise

Hey schrijf snel iets op je status van je facebook riep mijn zoon nog na toen we afscheid namen. Dan zal ik je wel “liken” zei hij.  Ja, ja ik ben een hippe vader met facebook statussen en de hele reutemeteut. Die hippe praat paste wel bij mijn komende bestemming L.A. California.

Welcome to paradise van Green Day speelde bij een perfecte landing. Stiekem want een ander hip toestel van mij (mijn aai-pot) moet eigenlijk uitgeschakeld zijn bij de landing… Met een smile van hier tot in Tokyo (en ik denk dat het van hieruit nog verder) heette mijn gastheer me welkom. Het fijne aan California is dat ze een patent blijken te hebben op blauwe lucht en een altijd aanwezige zon… Het was een prettig weerzien met mensen en omgeving. De eerste meeting verliep vlot maar na een reistijd van 16u wil je eigenlijk het liefst van al zo rap mogelijk het beddeke in.

Maandagmorgen. Bij de start van deze week maakte we een planning op die we dinsdagmiddag al weer helemaal over boord gooide vanwege “issues”. Leuk “issues” … wij hebben het woord in België al helemaal overgenomen. Issues, problemen of dringende zaken… wat het ook is we hebben er last van. De meeste van deze issues vinden hun oorsprong in communicatie. Communicatie de basis van een goede samenwerking en volgens mij ook de thermometer binnen een organisatie.

Je merkt het belang van communicatie nog meer in een snel groeiende organisatie zoals deze. Naarmate de tijd verschuift en de hectiek toeneemt gaan mensen op een andere, efficiëntere (lees minder diepgaand) met elkaar communiceren en zo krijg je een ideologisch verschuiven van de uitgangspunten. Dingen waar je het vroeger zonder woorden over eens bent geweest blijken opeens niet meer zo vanzelfsprekend… Zelfs niet in “Tinseltown” Hollywood wat ik vandaag meer beleef als Hollewoord…

Miscommunicatie leidt tot een onderlinge competitie… Wie performed het best? Competitie op de werkvloer tussen teams… Wij zijn de beste, het zijn die anderen die fouten maken of minder output leveren. Wij (de besten) begrijpen niet waarom de hele wereld niet werkt zoals wij dat doen of willen. Euh,… is er in Libië ook niet iemand die zo denkt?

En hoe voelen de verliezers (zij die minder goed performen) zich? Ze hebben het over de arrogantie van de winnaars en ze kunnen wel duizend redenen en argumenten oproepen die verklaren dat hun context of situatie anders is dan die van de winnaars. Wacht maar we pakken ze wel terug. We willen niet meer verbeteren… Nee, we willen onze gram halen!

Competitie op de werkvloer? Het enige voordeel dat ik zie is dat in sommige gevallen truitjes wisselen een welgekomen afwisseling kan zijn… Maar voor dat je het weet zingen we ook hier: “waar is da feestje…”  Zeker NIET bij de “verliezers”…

Zou het een oplossing zijn dat we op regelmatige basis terug onze fundamentele uitgangspunten bespreekbaar maken of kenbaar maken aan elkaar. Elkaar uitleggen waarom je elke morgen naar je werk komt…Dit betekent niet dat er niet zal gezondigd worden. Maar er bestaat zoiets als vergeving, opstaan na de val en de cyclus opnieuw doorlopen om zo met z’n allen een niveau hoger te gaan? Dit is het principe van een sociaal construct waar mensen geloven dat ieder vanuit zijn eigen uniciteit kan excelleren.

Dit vraagt een inspanningsverbintenis van elk individu en een resultaatsverbintenis voor gans het team. Dan worden “ik” en “zij” weer “wij” en winnen of verliezen we allemaal samen. All for one and one for all… De musketiers dat moet kunnen in Hollywood…

Maar winnaars zijn nu eenmaal helden en eigenlijk willen we allemaal stiekem de held zijn…Ik hoop maar dat ze me niet “defrienden” of “unliken” … maar dan heb ik altijd mijn kinderen nog en ik weet dat ik voor altijd hun held ben J