Dit kleine paardje heeft er weer zin in!

Dit kleine paardje heeft er weer zin in!

We schrijven 19 januari 1919, op het hoogtepunt van zijn roem, stopt de legendarische balletdanser Vaslav Nijinski zijn optreden, richt zich tot het publiek en zegt: “Nu is het kleine paardje moe”. De rest van zijn leven, nog 31 jaar, brengt hij door zonder te dansen en zonder één woord te spreken.

Tijdens mijn voorbije sollicitatieperiode ben ik wel eens in de verleiding gekomen om toe te geven aan het ‘moe’ zijn. Ik twijfelde aan de zinvolheid van mijn vak ‘leren en ontwikkelen’ en heb me meermaals afgevraagd of ik mezelf niet zou kunnen bevrijden door in de Olmense zoo “stront” te gaan scheppen. Niets zegt dat ik zou toegelaten worden maar je wordt ook niet gelukkig door met je duimen te draaien en niets is zo dankbaar en (h)eerlijk als een dier.

De ervaring van een bijna 50 jarige HR officer met wat leuke projecten (voor sommigen ongeloofwaardig veel) op zijn CV is geen garantie voor succes. In stront scheppen kon ik enkel mijn figuurlijke ervaring opgooien. De commentaren waren divers… Je profiel past niet…, je C.V. is zo vol dat je mogelijks toekomstige collega’s gaat overschaduwen… of … weet dat ervaring soms te krachtig kan over komen. Het beeld van de heupwiegende Elvis Presley die tijdens zijn eerste televisieoptreden enkel met het bovenlichaam mocht worden uitgezonden sprong me spontaan voor de geest. Hail Hail Rock & Roll!

Daar stond ik dan, met mijn ijzersterke geloof in de kracht van talenten &passie. Willen organisaties wel passionele mensen vroeg ik me af of speelt er iets anders? Voor mij blijft passie de enige juiste keuze. Ik wil mijn talent niet schenken aan een organisatie waar medewerkers en leidinggevenden bij elkaar blijven uit angst … Of aan een organisatie waar de onderlinge relaties uitsluitend gebaseerd zijn op afspraken en taakverdeling en de idee dat een gezamenlijke doelstelling de zaligmakende weg is naar een duurzame werkrelatie. In mijn beleving kan je dit soort relaties omschrijven als een verstandshuwelijk waarbij de partners samenblijven voor de kinderen. Een werkovereenkomst zou een kader moeten zijn waarin talenten en sterktes kunnen bloeien. Een relatie die gebaseerd is op een contract werkt averechts. Krijg je dingen voor elkaar door macht en hiërarchie of door wederzijdse aantrekkelijkheid?

Ook de medewerkers gaan niet vrijuit! Heel de dag klagen over alles wat niet goed gaat, de incompetentie van collega’s, slecht materiaal en haperende machines… maar wel lekker in de bescherming van de organisatie blijven zeuren… dan zou ik  liever met ballen stront gaan scheppen! Er is moed en energie nodig om af te wijken van dat wat hoort en het is gemakkelijker om gewoon te zeuren en te kankeren en bijkomend maar een match proberen te manipuleren …

Deze ervaringen sterken mijn geloof in het vak “leren en ontwikkelen”. Het wordt bevestigd door te werken met en ook tussen mensen die complementair of tegengesteld zijn maar die het geheel door een krachtige symbiose naar een hoger niveau brengen.

Dit is zeker niet alleen het geval wanneer je toetreedt tot een nieuwe organisatie. Je kan deze symbiose ook prikkelen en sterker maken in een organisatie waar je al jaren werkt. Vertrek eens uit mogelijkheden i.p.v. problemen. Zelfredzame medewerkers die verantwoordelijkheden krijgen en nemen gaan op een hogere niveau samenwerken… Zo creëert men een unieke cultuur waar producten en processen op een hoog innovatief niveau geproduceerd worden. Een belangrijke voorwaarde om deze context te scheppen is: kunnen genieten van elkaars successen en podium geven aan elkaars talenten i.p.v. te focusseren op het eigen scoren en het falen van anderen.

Dit paardje heeft er weer zin in ! Het galoppeert wild en vrij over de steppe … zonder zadel, zonder berijder, raster of bit …en neemt ander paardjes mee in zijn rit. Voeding gevend aan mijn talent en de talenten in mijn omgeving  (Geef talent de aandacht die het verdient of het kwijnt weg – Tinne Reymen in De Morgen). Op deze manier ben je meer mens… of word je elke dag een beetje meer mens… Die zijn eigen talent regisseert!

Een danspas kan iedereen leren, een reeks danspassen na elkaar ook. Om echt te dansen heb je passie nodig en daar had het gesprek met Vaslav over moeten gaan.  Had ik Vaslav maar kunnen redden… Ik ben zeker dat hij niet moegedanst was als hijzelf af en toe een dansje had mogen verzinnen… in symbiose met anderen nieuwe leuke dingen aan pakken, prikkelen, doen, bewegen, … Ik ga mijn Pelvis laten shaken en misschien moet mijn boek ook maar eens verschijnen.

Alles voor PASSIE zegt ADRIAAN!

In STRESS situaties ben je wie je denkt te moeten zijn. In RUST ben je jezelf

In STRESS situaties ben je wie je denkt te moeten zijn

In RUST ben je jezelf…

I'm not growing up I'm just burning out and I stepped in line to walk amongst the dead (Billy Joe Armstrong – Green Day)

Terwijl ik de juiste woorden wik, weeg, schrijf en herschrijf, bezingt Herman Van Veen in “opzij opzij opzij” een levenstempo dat voor mij niet zolang geleden meer regelmaat dan uitzondering was. We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen opstaan en weer doorgaan. Redelijk dwingend zo’n zin of een dergelijk leven met 85% aan werkwoorden... Druk druk druk.

Prioriteiten stellend en agenda gedreven liep ik van plan naar aangepast plan. Van target naar resultaat of een stretch in het kwadraat. Van feestje naar feestje van weekend naar weekend.

In deze hectische periode liet ik onbewust het geluk voor me uit bengelen als een onbereikbare wortel. Niet meer wetend wanneer of hoe het begon raakte ik verstrikt in het dwangmatig vervullen van verplichtingen. Een onbeheerst verlangen om een extra onderwerp af te vinken van mijn “to-do” lijst. Vergelijk het met de begeerlijkheid van het halen van een bepaald niveau in Facebook spelletjes zoals Candy Crush of Tetris. Waar is de tijd dat oma de overstap maakte van mochelen, naar kruiswoordraadsels om zich daarna op de hippe sudoku’s te storten… Diezelfde oma wist maar al te goed “het bezit van de zaak is het einde van het vermaak”.

Wellicht gaat het over meer dan alleen vermaak. Misschien is het succes van deze elektronische “tijd voor mezelf” uitstapjes wel dat ze ons de illusie geven dat we kunnen ontsnappen aan het alledaagse of dat ze ons toestaan om even uit onze agenda te stappen. Alleen mogen deze virtuele uitstapjes dan niet uitmonden in een extra noodzakelijkheid op je drukke to-do lijst of in een begeerte aan meer en nieuwe dingen, nieuwe kicks…

Het maakt niet uit of het nu over werk, relaties of vrije tijd gaat. De ervaring leerde me dat Ik het meeste voldoening haal uit dingen die vreugde brengen en/of zinvol zijn. Kan je geluk in het NU vinden? Wat is echt de moeite waard? Als je dit niet onderzoekt dreigt ‘verlangen’ een gat van niet te stillen innerlijke honger te worden … een gat in je persoonlijke ozonlaag. De schadelijke stoffen zijn dan de eisen die we aan elkaar en aan onszelf stellen. Meer en meer ervaren we deze eisen als verschroeiend/verstikkend. De burn-out ligt op de loer.

Een burn-out vergelijk ik met het opbranden van je innerlijk bewustzijn. De tentakels van je geest dwalen af, je concentratie is minder, je weet het even niet meer. Toch slagen we erin deze belangrijke signalen te negeren vasthoudend aan de sociëteitsnormen...doe niet flauw, komaan er tegenaan… we proberen onszelf te troosten met een koffieke, een snoepke, een sigaretje…Maar tegelijkertijd negeren we ons innerlijk bewustzijn. Hetzelfde innerlijke bewustzijn waar we zo erg op rekenen om te kunnen leren, om focus te houden, om spontaan en creatief te zijn…Kortom om op ons beste niveau te kunnen presteren en om in balans te zijn...

Wanneer gaf jij je innerlijke bewustzijn nog eens 10 min vrijaf?

We slagen erin om goed zorg te dragen voor onze familie, ons huis, onze wagen, onze kleren en we fitnessen ons lichaam kloek en monter. Maar stel jezelf eens even de vraag: ”hoe zorg je voor de bron die je bewustzijn bepaald?”

Je innerlijk bewustzijn, bepaald je stemming. Je stemming stuurt je handelen… We vallen terug op ons innerlijk bewustzijn als we willen aftoetsen of we gelukkig zijn, of we in balans zijn met onze omgeving, emotioneel evenwichtig …normaal…zijn en als je niet ‘normaal’ bent krijg je een stress-kramp, raak je gefrustreerd, brand je op…

Maar wat is dan precies die ‘norm’ in normaal? Is dit de norm van alle anderen of is het de norm die jou gelukkig maakt. Om hier over te kunnen reflecteren heb ik geleerd dat het helpt om even ‘in’ jezelf te kunnen keren. Volgens Koestenbaum moet je oefenen om ‘in de tijd’ te zijn. Niet voorlopen op de tijd want dan wordt je ongeduldig (je omgeving kan jou niet volgen). De tijd niet achterna lopen want dan raak je gefrustreerd omdat je achter de feiten aanloopt.

10 minuten aan niets denken helpt niet alles veranderen wat je overkomt maar het stilstaan en jezelf beter leren kennen, helpt je om andere manieren te vinden om tegen het leven aan te kijken. Hoe aanwezig kan je echt even in jezelf zijn en hoe zie, voel, ruik, proef of hoor jij het leven? Hoe ben jij ‘in de tijd’?

Niet alles is wat het lijkt het is maar hoe je er tegenaan kijkt.

10 minuten stilstaan helpt je om je eigen innerlijk proces te beleven. Op een rustgevende en bewuste manier getuigen worden van wat met je gebeurd zonder een oordeel te vellen. Dit maakt dat je minder in gedachten gaat (ver)dwalen, je wordt minder afgeleid en minder gestresseerd over alles wat nog moet gebeuren, en dus minder overmand door frustraties of negatieve emoties.

Ik ben me echt bewust geworden van de kracht van dit proces tijdens een bezoek aan NOOZ ( http://www.nooz.be/#pageView ). Deze mensen verstaan de kunst om een context te scheppen waar je uit de hectiek kan stappen. In een natuurlijk schoon kader, wordt onopvallende service en zorg voor de mens hoog in het vaandel gedragen. Geen betuttelende pampering maar esthetische professionele en warme omkadering.

Alle zintuigen worden gestreeld maar vooral geRUSTgesteld. Etherische oliën, rustgevende muziek een prachtige tuin met Vlaamse reuzen. De puurheid van gezonde hapjes. Je krijgt een betoverend en vooral bevoorrecht gevoel. Je zweeft even weg van planeet aarde om daarna warm te landen vol energie om morgen terug te bruisen. Eens dit geleerd kun je de sfeer ook oproepen in kleine dagelijkse dingen zoals een warme douche, tasje thee, lange wandeling…

Er even uitstappen, 10 minuten stilstaan helpt je om terug meer alternatieven te zien. Nieuwe ambitie te doen ontbranden, leuke mensen en zaken meer te waarderen. Even nagaan: Is dit echt wat ik wil of hoe ik wil zijn? Groei ik nog als expert en als mens? Heb ik leuke verantwoordelijkheden? Draagt datgene dat ik doe bij aan een groter geheel? M.a.w. gaat dit mij gelukkiger maken…

Dus 10 minuten als basis om je kern te onderzoeken. Om meer dingen te doen die je gelukkig maken. Een interne evolutie maakt een externe geluks-revolutie.

André Swannet – April 2014

Our Children’s backpack for the future

Our Children’s backpack for the future

nederlandse versie op: http://www.slideshare.net/swannet/opleidingskrant-stimulearning

In ancient Greek times ‘school’ meant: Being free, have nothing to do...

It was probably very stimulating in those days. Together, under a clear blue sky, staring in the distance and query the values ​​of life, personal growth or future ambitions.

In today's times, it is a little bit different... We're always busy, busy, busy ... That’s why I’m pleased that the stimulearning group is committed to bring professionals together around issues that matter. I feel greatly honored that this group of people asked me to reflect upon the question, "What would you put in the backpack of your children for the future?"

I brought this question on to the virtual table in the Linkedin group of Stimulearning. This question made the LinkedIn group a few weeks a real hotspot of the new work – learning environment.

In this kind of reflection I always ask myself numerous questions: How did this process occur? How do I get more of this? How can we stimulate each other with fun questions / fun statements / or dilemmas that intrigue? Or was it a lucky shot? A one-time beauty score just like the soccer player lbrahimovitch did in the game between Sweden and England?

But still if it was a lucky shot, the delicate beauty of a lucky shot is that more people get stimulated to try and do things…and sometimes with a lot of success. Think Mexes who made a quite similar goal in the champions league AC Milan - Anderlecht.

While reflecting with myself I try to get an insight on what I think that made this moment as stimulating as it was. In my perspective it is about: asking a curious question with the following ingredients:

·         Involvement of a future image and involving those (children) who really matter to us.

·         Seduce people to short answers (does not take long) and no further obligations

·         Free choice of participation

In my opinion knowledge is never an egg needed to be hatched. So sharing is the key!

For example: If you think you know something about a particular topic, you have a form of knowledge. By sharing this knowledge, you create expectations…  You expect a kind of reply, feedback or discussion.

But isn’t a surprise something that you get if you do not expect something?
So my conclusion is that surprise or astonishment arises by releasing knowledge and by the way you open yourself to every new learning-living day...

SO WHAT DO MEMBERS OF STIMULEARNING PUT IN THE BACKPACK OF THEIR CHILDREN FOR THE FUTURE?

These are the most common answers and a few quotes that touched me deeply...

Top 5 Values for our children’s backpack for the future:

Confidence, Resilience, True to yourself, Perseverance, Empathy

Other where:

Positivism, Open Mindedness, perspective, Communication, reflection skills,
Self-reliance, Compassion, Humor, giving love to others and flexibility.

Quotes

See the positive in setbacks, but keep in mind that you can’t change everything.

Regarding to the positive quality, I would like to say to my children: see life as a box of opportunities. Of course there are threats. But learn to reframe and discover new oxygen to grow and evolve. This is for me the most wonderful way of thinking and acting.

What I want to give my children is the freedom to choose and the possibility
to lean on me in hard times.

My children remind me that I use to sit with them and show them job adverts in papers like the London Times and Guardian and say, you can choose all which job you like. I have a belief that everything is up for grabs if we try. My children all ended up with Their Own businesses.

Children learn from what others (their parents) do, so DO yourself what you want to give them.

Comments still welcome on the LinkedIn group of Stimulearning or

andre.swannet@gmail.com

Everybody's got plans... until they get hit. (Mike Tyson) / Iedereen hee een plan toet da ge een patat kregt (Kempische vertaling)

Everybody's got plans... until they get hit.  (Mike Tyson) / Iedereen hee een plan toet da ge een patat kregt (Kempische vertaling)

De crisis is de laatste weken of dagen bij velen angstwekkend in hun leven geslopen. Herstructureringen, reorganisaties, het schrappen van duizenden arbeidsplaatsen. Dit is halloween in’t echt of de spreekwoordelijke “djoef op de mulle”, PATAT!

K.O. … Ippon! Languit op het canvas of op de tatami.

Vallen op zich is niet zo erg maar dat neerkomen …

En na luttele seconden komt de vraag: “Blijf je liggen of kom je recht?”

Wat geeft je kracht om terug recht te komen? Is het overlevingsinstinct? Ambitie? Trots?

Is het schaamte? (Snel recht staan en maken dat ik wegkom…)

Of... laat me even gerust, geef me wat tijd…

In die tijd groeit het besef. De woede.

Hier sta ik nu met al mijn talent maar geen kans om het te laten zien...Het is zoals een mooi kostuum hebben maar geen feest om naar toe te gaan. Je voelt je gekwetst. Het vertrouwen is geschonden (misschien zelf helemaal weg). De zuurstof is uit de relatie verdwenen en dit heeft zijn impact op het moraal, de dynamiek en de cultuur van een organisatie of een regio.

En dan krijg ik wel eens wat vragen: ‘Dré, hoe kan je in deze situatie de kansen zien of waarderend kijken? Waar vind je de kracht om terug met vertrouwen naar de toekomst te kijken?’

Wat mij dan helpt...

Als judoka heb ik geleerd om mee te bewegen of zelfs af en toe gewoon los te laten. Uit dit loslaten komt vrijheid, nieuwe energie, creativiteit. Hoe tegengesteld het nu misschien ook klinkt deze “patat”, deze herstructureringen, betekent ook nieuwe kansen. Het betekent dat jobs of het werken op zich straks een andere invulling gaat krijgen. Een ander soort werken of nieuwe taken waarmee jij kan experimenteren of het biedt een nieuwe uitdagingen die anders niet op je pad zouden belanden.

Vanuit deze invalshoek kan de K.O. of de Ippon ook een nieuwe kans betekenen om je talent in te zetten of te verbreden. Dit kan de vonk zijn die nodig is om recht te staan… om samen dingen te bespreken en aan te pakken.

Natuurlijk gaat dit niet vanzelf. Er zijn veel open eindjes zijn en we moeten van hoog tot laag (beleidsmakers, organisaties, sociale partners...) terug werken aan het geschonden vertrouwen. Afspraken nakomen en/of correct afhandelen van afspraken die je moet herzien.

Hoe je het ook bekijkt we zijn afhankelijk van elkaar. Vergelding heeft geen zin. Deze worsteling is een deel van de oplossing. Werken aan wederzijds vertrouwen is samen ontdekken hoe je uiteindelijk toch aantrekkelijk kan zijn voor elkaar.

Wat maakt mijn werk straks zinvol? Waarvoor kan ik verantwoordelijk nemen (Taak, Tijd, Team)? Hoe kan ik me als expert en als mens ontwikkelen in een nieuwe job of taak?

Hoe doe je dat dan?

Daar heb ik natuurlijk ook geen groot antwoord op maar wel veel kleine ideetjes rond die iets kunnen brengen.

 

Kijk eens naar wat er nog is. Wat geeft nog leven? Waar zie ik uitdagingen die me prikkelen?

Gedreven door talent en de wil om hard te werken (die de kempen en Vlaanderen eigen is) kunnen we een intens beeld scheppen over dat wat mogelijk is. Het leven zit vol mooie kansen die vermond zijn als problemen. Kansen die een mijlpaal kunnen zijn voor persoonlijke groei… hoe moeilijk het ook is we schrijven geschiedenis, iets wat ons nog meer uniek maakt…

Daarbij vind ik ook dat onze beleidsmakers, organisaties en sociale partners de kracht van de kempen en Vlaanderen moeten aanwenden als een “standaard” voor werken vanuit talent met tomeloze inzet. En als men ons de kans geeft laten we heel graag zien dat wij de “beste” zijn en uitzonderlijk loyaal!

Kansen voor hen die ondernemen met hun talent

·         Zoek mee naar nieuwe uitdagingen en ruimte waarin je als persoon en expert kan groeien. Weet wat je boeit en welke vaardigheden je hebt.

·         Neem initiatief en dwing kansen af

·         Zoek de waardevolle win – win

Kansen voor hen die talent ondersteunen

·         Een organisatie moet meer zijn dan enkel “economische” win(st)

·         Ontwerp jobs als leertrajecten zodat je het werk dat moet gebeuren invulling geeft vanuit persoonlijk talent, hefbomen en de combinatie van talenten.  Passie ontstaat niet omdat het MOET. Waarderend samenwerken is onderzoeken wat nieuwe en duurzame vormen van waarde creëren zijn en wat dit brengt voor medewerker en organisatie (win-win)

·         Geef kansen

Op deze manier ontstaan samenwerkingsverbanden die niet gebaseerd zijn op macht, controle of contract maar op basis van wederzijdse aantrekkelijkheid.

Een vraag die misschien inspiratie biedt om te blijven volhouden, om te vechten:

“Als je één sterke eigenschap van jezelf in de rugzak kon steken van je kinderen om hen te wapenen voor de toekomst welke eigenschap zou dat dan zijn?”

http://www.slideshare.net/swannet/start2waarderen-slsh-15112157

 

The Boxer – Simon and Garfunkel (http://www.youtube.com/watch?v=CVAQhLeljsk)

In the clearing stands a boxer and a fighter by his trade
and he carries the reminders of ev'ry glove that layed him down
Or cut him till he cried out In his anger and his shame
"I am leaving, I am leaving"
But the fighter still remains

Daar staat de bokser en vechten is zijn vak

hij herinnert zich elke handschoen die hem neersloeg of vernederde

Waardoor hij in schaamde en woede riep

“Ik ga weg” – “Ik vertrek”

Maar de vechter in hem blijft

Bij deze wil ik ook mijn jeugdidool en Olympisch kampioen van Moskou 1980 Robert Van De Walle danken voor het openhartige gesprek en de inspiratie voor deze blog...

フラマン語"侍ありがとう...

http://www.resourcementcentre.com/

Ook Luk Dewulf wil ik danken voor de inspirerende concepten waar ik mee mag knutselen

http://ikkiesvoormijntalent.wordpress.com/about/

http://www.accdistribution.com/us/store/pv/9789401402965/go-with-your-talent/luk-dewulf

Everybody's got plans... until they get hit. (Mike Tyson)

Everybody's got plans... until they get hit.  (Mike Tyson)

The crisis, reorganizations, removal of thousands of jobs has hit a lot of us hard during the last days and weeks. A living nightmare. Comparable to a fatal stroke in boxing or smashing judo throw! K.O. Ippon...! Faced down on the floor or on your back on the tatami.
It’s not the falling down that’s hurts... it’s hitting the ground that is devastating!

Seconds later the question arises: "Do I stay down or do I get up?"

What gives you strength to get up again? Is it survival instinct? Ambition? Proudness? Shame? (Quickly stand up and slip away through the backdoor ...)

Or is it … please just let me be… give me some time…

During those seconds so many feelings get to you. Anger is the most common one.

Look at me now with all my talents but no place or chance to show it anymore.

All dressed up and no place to go. You feel hurt and betrayed. The oxygen disappeared out of the relationship and you sense this in the organisational or regional psychological dynamics. These are hard times to look for opportunities or to see through an appreciative eye. Where do you find the strength to regain confidence and look to the future in a positive way?

And still…

As a judo player I learned not to block a force stronger than my own. I learned to move along or to just let go… This letting go, this release, can provide freedom, new energy and creativity. How peculiar it may seem at this moment this crisis can also create new opportunities. Jobs will change and due to the different movements in the organisation or in the region there will be new experiments or a new challenges that otherwise never would end upon your path. From this perspective the K.O or the Ippon could mean new opportunities to represent your talent. This could be just that spark that’s needed to come together and to discuss what items we have to bring on the table from both sides.

Of course this is not an easy process. There will be many loose ends and all will have to work top down and bottom up (politicians, organizations and social partners) to regain the broken trust. This starts with a correct handling of the appointments made or an agreed compromise for broken contracts. We have to rely on each other. That’s in my opinion an important part of the solution. Working on mutual trust, discover how we can be attractive again for one another.

What will make my work meaningful again? Where’s the sense in this? How can I take responsibility (Task, Time, and Team)? How will I grow as a human being and an expert?

But how do you do that? What do we need?

I don’t have a big answer to that question but I do have some small idea’s that could bring some perspective. Starting by being focussed on what is still here. What gives live? Where do I see challenges that excite me? Driven by talent and the will to work hard (which in my opinion is the core of our region – Kempen & Flanders) a vivid vision could be created on things that are possible. Life is full of wonderful opportunities it is a pity that they are often disguised as problems. Look at these opportunities as milestones for personal growth ... These are hard times but when the going gets tough … the tough get going and write their own history. This will make us even more unique ...

In addition; I also think that politicians, organizations and social partners could use the power of our region – Kempen & Flanders as standard for working with talent and strenuous energy. Rethink the future and give chances, so that we can get up, fight and show that we are the best and extremely loyal!

Work your talent by;

·         Looking for new challenges and exciting spaces in which you can grow as a person and an expert. Know what gives you passion and what skills you bring in.

·         Take initiative and look for opportunities

·         Look for a sustainable win-win

Support talent by;

·         The knowledge that an organization is more than just money making machine.

·         Designing jobs so that you learn while you work. Start from talent and leverage skills, find powerful combinations with other talents. Passion arises not because somebody else thinks it’s important. You cannot impose passion to anyone…Build partnerships   and jointly investigate in new ways of value creation which brings a win for employee and organization.

·         Provide chances

In this way partnerships are created and based on mutual attraction, not based on power, control or contracts.

A question that may offer some inspiration:

If you could choose your strongest personal quality to pass on to your children or grandchildren what would that be? Treasure this quality. It makes you stand out!

http://www.slideshare.net/swannet/start2waarderen-slsh-15112157

The Boxer - Simon and Garfunkel (http://www.youtube.com/watch?v=CVAQhLeljsk)

In the clearing stands a boxer and a fighter by his trade
he and carries the reminders of ev'ry glove That layed him down
Or cut him till he cried out In his anger and his shame
"I am leaving, I am leaving"

 But the fighter still remains …!

This blog gives me the chance to thank my idols and friends Robert Van De Walle (Gold medal winner judo Olympics Moscow 1980) and Luk Dewulf author of “go with your talent”

フラマン語"侍ありがとう...

http://www.resourcementcentre.com/

http://ikkiesvoormijntalent.wordpress.com/about/

http://www.accdistribution.com/us/store/pv/9789401402965/go-with-your-talent/luk-dewulf

Ben je dapper als je anderen nodig hebt?

Ben je dapper als je anderen nodig hebt?

Waarderende relaties

Als ik de voorbije dagen een ouderwetse radio verkoos boven mijn I-pod dan huppelde de blonde vetkuif “Emeli Sande” meermaals langs met “next to me”. Een besmettelijk melodietje over een relatie waarop ze steeds kan terugvallen…

Karakters in een onderling samenspel die me emotioneel raakten omdat ik mezelf en mijn omgeving er aan spiegel zag ik terug in films zoals: Top Gun, Lord of the rings of la meglio gioventu. Zij raakten mijn hart vanwege de mooi in beeld gebrachte relaties. Liefdesrelaties, vriendschap, verraad, vergiffenis, vertrouwen…

Koken is hot (dat is nog eens een woordspeling J) en ik wil een bord met een explosie van smaken. Smaken in verbinding en die mekaar aanvullen of contrasteren. Spontaan springt de aardbei met peper en rucola sla in mijn gedachte zonder iets af te doen aan asperges op z’n Vlaams met een lekker torrontes wijntje.

Om te ontspannen zoek ik de combinatie van zon, strand, zee op. Lekker languit op de strandstoel, spelend met de hand in het zand het zout van de zee ruikend…. Daarna de douche in en dan lekker nagenieten met wat tappaz op een zomers terras. Voelen dat je leeft.

Ik kan mijn leven niet voorstellen zonder deze relaties of zonder de  intense momenten of de ontspanning die deze relaties brengen. Ik zoek relaties op die aanvullend of complementair tegengesteld zijn… rust, balans, inspiratie of aanvulling in elkaars gezelschap.

Alleen ben ik maar de helft van degene die ik ben als jullie er zijn…

Maar hoe dikwijls zeggen we dit nog tegen elkaar? Begrafenissen buiten beschouwing gelaten. Want op de dag van het afscheid hebben we dikwijls veel mooie woorden over voor hem of haar…Waarom? Om de achtergeblevenen te troosten? OK. Waarom zeggen we het NU niet eens een keer meer. Maak nu wat van je relaties met de levenden! Wees blij voor een leven dat geschakeld is met relaties en combinaties ook al doet het soms pijn. Het gaat niet om de relatie te vinden waarin je nooit gekwetst zal worden maar zoek hen op die de pijn waard zijn. (Bob Marley)

Lente…

Rise up this mornin', smiled with the risin' sun, three little birds…

Momenteel merk ik in mijn omgeving dat er heel wat mensen met hun innerlijke lenteschoonmaak bezig zijn. Individuele coachingsessies brengen thema’s als: “kijken naar mezelf”, “wat wil ik nu echt” en “hoe sta ik in relatie met de omgeving”. Bij teamcoaching gaat het dan weer over samenwerking en krachtige relaties.

Dit gaf mij uitdaging en energie om hieromtrent te gaan ontwerpen. Ik was erg nieuwsgierig hoe ik mijn waarderende insteek kon verbinden met relaties. Ik formuleerde voor mezelf de uitdaging als volgt… Hoe kan ik samen met de betrokkenen bouwen aan een ambiance van goede samenwerking? Wat zijn invalshoeken die hier over leven bij de deelnemers? Welke overtuigingen kunnen belemmeren? Wie heeft iets te winnen of te verliezen? Hoe komen we echt in verbinding met elkaar en welke band is dan gesmeed?

Samenwerken is een kunst geen kunstje…

Succesfactoren van waarderende relaties

·         Gemeenschappelijk doel, we weten beiden (of in groep) wat we belangrijk vinden, waar we naar toe willen.

·         Aanvaarding, zolang jij positiever naar de ander kan kijken dan dat de ander naar zichzelf kijkt heb je een goede relatie (Dank je L. Dewulf)

·         Gelijkwaardigheid, neem eens wat last over van elkaar.

·         Vertrouwen, niet manipuleren, niet zoeken naar het eigen voordeel. Weten dat jij er bent als ik alle controle en mezelf verlies.

·         Vergevingsgezind, hoe kan je geschonden vertrouwen herstellen? Want boosheid is eigenlijk passie met verdriet.

·         Communicatie, respect voor jezelf, de ander en de relatie.

·         Dankbaarheid, Wees dankbaar voor iets dat de ander deed, geef er waarde aan. Jij maakt mij meer af, jij maakt mij meer compleet.

·         Onbaatzuchtigheid, Geef elkaar een hefboom of een podium. Schijn een lichtje op… Laat elkaar stralen.
 

En wat zie je dan…

·         Teamleden kijken elkaar in de ogen en voeren levendige gesprekken. (lichaamstaal is gelijk aan uitgesproken boodschap)

·         Leden gaan uit zichzelf eens over het muurtje kijken (buiten het team) en brengen meer kennis mee terug.

·         Elk teamlid praat en luistert in gelijke mate en houd interventies kort, bondig en to the point.

·         Teamleden spreken elkaar direct aan en praten niet enkel met de leidinggevende.

·         Teamleden zullen ook gespreken naast de kwestie in het team voeren.

Het is niet allemaal peis en vree…

Wat helpt als we zijn vastgelopen:

·         verras elkaar nog eens

·         doe samen nog eens iets voor de eerste keer

·         maak verhalen, maak herinneringen

·         stel de vraag: Hoe voel jij mij aan?

·         vertel de ander: Jij maakt mij beter omdat…

·         geef elkaar,een gemeend compliment

·         zou je mij eens kunnen helpen met… is zeggen jij bent hier goed in…

·         breng begrip op voor elkaars standpunten (er is geen mens meer beangstigend dan de mens die overtuigd is van zijn eigen gelijk…)

Dus op de vraag of je dapper kan zijn ondanks dat je anderen nodig hebt antwoord ik: De meest dapperen zijn zij die met twee of meer de uitdaging aangaan… Je bent het meest dapper samen met anderen.

Hoe meer zielen, hoe dapperder J

Met een waarderende dank je wELKE… om mijn woorden te scrubben ...