Een VERHAAL van WAARHEID - A STORY about THRUTH

 

 

Een VERHAAL van WAARHEID   or  A STORY about THRUTH (see below)

 

Een oud vertelselke

 

Er waren eens twee prachtige vrouwen, Waarheid en Verhaal. Zij wilden heel graag weten wie van hen beide de mooiste was. Dus spraken ze af om door de hoofdstraat van het dorp te lopen en wie de meeste aandacht kreeg was de winnaar.

 

Waarheid ging als eerste. Toen zij door de hoofdstraat liep in haar prachtige kleren, gingen sommige mensen naar binnen en sloten anderen de ramen. Waarheid begreep er niets van. Ze greep al haar moed bij elkaar en trok haar mooie kleren uit en liep naakt door de straat terug naar de dorpskern.

Maar wat gebeurde…? Nu trokken ook de overgebleven mensen zich ook terug in hun huizen. Teleurgesteld ging Waarheid terug naar Verhaal.

 

Vervolgens ging Verhaal op wandel in de hoofdstraat. Bij haar kwamen alle mensen terug naar buiten en bleven Verhaal ook nakijken toen zij weer terugliep. Waarheid zag in dat zij verloren had.

 

“Maar hoe komt dat nu toch?” vroeg Waarheid aan verhaal. Waarom houdt niemand van de waarheid en lopen ze zelfs weg van de naakte waarheid?

 

“Ach kom” zei Verhaal… laten we het eens wat inkleden. Wat Waarheid nodig heeft, is een mantel van verhalen.

 

Verhaal trok haar jas uit en legde deze om de schouders van Waarheid. Die liep nu nog eens door het dorp. Nu kwam iedereen naar buiten, mensen keken nieuwsgierig en vol bewondering naar Waarheid. Veel mensen liepen zelfs een stukje mee.

 

Juist of niet, goed of slecht, rechtvaardig of niet, het blijkt nu eenmaal veel beter te werken wanneer je de boodschap die je wil brengen – hoe waar ze ook mag zijn – verpakt in een verhaal.

 

Als je als verteller je beleving bij het verhaal beeldend verwoordt, voelt de luisteraar je persoonlijke verbondenheid. Dan komt je boodschap beter over en misschien ook beter binnen…

 

Een waar verhaal en een bevlogen verteller, een krachtige combinatie die je kan helpen om WAARdevolle “leer”-stappen te zetten of de start van een VERHAAL van duurzame verandering!

 

Wat is (wordt) jouw WAARdevolste VERHAAL?

A STORY about THRUTH    

An old tale

Ones upon a time there were two lovely ladies, Truth and Story.

They were anxious to know which one of them both was favored the most beautiful. So they agreed to walk down Main street towards the center of the village and decided that the one who got the most attention would be called the winner.

Truth went first. As she walked down Main street in her beautiful clothes, some people closed their windows and others shook their heads and went back inside. Truth could not believe her eyes. She just didn’t understand this at all. As a final act of courage she took off all here beautiful clothes and walked back the same way… naked...

But what happened ...? This act of desperation also drove all the remaining people in the street back into their homes. Disappointed and embarrassed Truth went back to Story.

Then Story went for the same walk down Main street and everybody came out again and started staring an whispering in exciting admiration.

Truth gave in and accepted her los… She went back to Story. Still in shock of the event and in a whining tone she asked…: “Why doesn’t anybody like the truth and why are they afraid of the naked truth?

Story calmed her down and convinced Truth to explore what had happened.

Story asked Truth: “What would happen if we would enwrap the truth in to a story?” Maybe the one thing that the truth needs is a robe of stories…?

Story took off her coat and put it around the shoulders of Truth. Truth started to walk the same path. Different than before and beyond the expected assumption everyone came out in curiosity and full of admiration for Truth. A lot of people also started to walk alongside of Truth.

Whether you like it or not, whether you think it's fair or not, it appears to work much better when you cover the message you want to transfer (how true the facts and figures may be) in a story.

The powerful combination of a true story and narrative storytelling is creating vivid images that provoke your audience. Stories will inspire, make people wonder or will challenge people. The next level is setting up a dialogue to engage people for sustainable learning or change and making their own stories.

Share your TRUE and most valuable STORY about learning or change…

 

AC/DC – Natuurkracht!

AC/DC – Natuurkracht!                                                              Madrid 31 mei 2015

 

Trends & bands komen en gaan… Toch zijn er in deze veranderende wereld gelukkig nog zekerheden. Weinige bands die zoals AC/DC (noodzakelijk) boegbeelden kunnen vervangen maar er als groep in slagen om bij hun waarden te blijven en een basis van miljoenen fans te behouden. Steeds weer opverend voor een muur van Marshall versterkers met Rock & Roll in zijn ruwste vorm. Dit soort “branding” groeit organisch dat plan je niet. Het gevolg zijn fervente aanhangers die je boodschap mee ondersteunen. 

 

For those about to rock…

 

Niemand speelt Rock & Roll zoals AC/DC. Show business, met alle ‘truuken van de foor’ maar vooral LIVE. StevieYoung als ritmegitarist en super sub Chris Slade achter de drums. Brian Johnson die als enige Bon Scotts nummers kan/mag brengen. Een massieve Cliff Williams (verving Marc Evans in 1977) die een loepzuivere donder uit zijn bas haalt. Eén voor één klasbakken die in functie spelen van bad boy: ‘Angus McKinnon Young’. Deze speelse duivel blijft de gloeiende kern van de groep die met splijtende monsterriffszijn Gibson laat “vonken”. Naast het podium lijkt hij schuchter maar geef hem een korte broek, een petje en zijn Heritage Cherry en je weet waarom en waarvoor AC/DC sinds 1973 staat. Rock & Roll and high voltage boogiewoogie!

 

'Hell Ain't A Bad Place To Be', 'You Shook Me All Night Long', ‘Back in black’, Thunderstruck, Whole lotta rosie, op zo’n momenten waan je jezelf in de Maslow piramide van de Rock & Roll. De beginnoten van al deze klassiekers zijn telkens een massa impuls voor op een stormloop van opwinding, vuur en ruwe energie die hypermodernste stadions terug omvormen naar Romeinse arena’s die overlopen van de steroïden.

 

It's a rock 'n' roll damnation! Ma's own whippin' boy.

 

Solide en indrukwekkend, alle leeftijden, dikwijls getooid met lichtgevende duivelshoorntjes genoten van de rituelen van de Rock & Roll. AC/DC in zijn puurste vorm. Hellevuur op de videoschermen, het chroom gepolijste logo in het centrum en op het kruispunt van bliksem en vagevuur staat Angus die ‘Highway to hell’ inzet en collectief met de fans uit de bol gaat. De finale van een show die het vooral haalt op muzikaal talent! Onomstotelijk, krachtig en dodelijk efficiënt!

 

We salute you … Geniet mee in Dessel van een groep die al 40 jaar weet te bouwen op hun sterktes, vast te houden aan hun waarden, veerkracht tonen en vooral doen waar ze goed in zijn!

 

De opwarming mag voor mijn part ook weer gebeuren door Vintage Trouble. Een blues rock band uit L.A. met een super energieke Ty Tayler als front man... Run Like the river!

 

Let there be rock!            ​                     http://andreswannet.blogspot.be/

Focus op de weg, niet op de muur.

Een bekend advies uit gedragstrainingen is het positieve gedrag benoemen in plaats van het negatieve gedrag af te keuren. Maar in de praktijk is het toch zo gemakkelijk te focussen op de gemaakte fouten. Jij hebt je werk niet gedaan is gemakkelijker te duiden dan grondig onderzoeken waarom iets niet werd gedaan. Laat ons eerlijk zijn, in de meeste gevallen is die ‘iemand’ niet ‘jij’ of ‘ik’ maar al die anderen…

Ik stel voor om toch eens even, eerlijk een tripje naar je eigen kern te maken. Om te beginnen kan je jezelf afvragen:  “is het verwachte gedrag wel duidelijk uitgesproken?” en “heb je het verwachte gedraag met alle betrokkenen en met voldoende diepgang besproken?”

Veel leidinggevende gaan er te snel van uit dat ze begrepen worden.

Een simpele vuistregel:

·        Vertel scherp in concrete gedragingen wat je verwacht.

·        Vraag de andere om te herhalen wat zij begrepen hebben van je uitleg. Dan weet je onmiddellijk of zij het begrepen hebben zoals jij het wil, of jij niets vergeten bent en misschien worden er tijdens dit gesprek nieuwe inzichten gevormd.

Gezamenlijk gevormde inzichten creëren betrokkenheid!

Een tip:                                   

·        Gebruik positieve taal. De hersenen kunnen het woord ‘niet’ niet registreren. Als ik je vraag om NIET aan een roze olifant te denken… popt hij spontaan op in je hoofd. Vermijdt zoveel mogelijk het woord ‘NIET’. Je roept er bovendien minder weerstand mee op. BV. Bij ‘hier mag je niet zitten’ voel je je eerder aangevallen dan bij ‘deze stoel is gereserveerd’. Vervang ‘NIET’ door gedrag dat je WEL wil zien.

Daarom pleit ik voor om eerst ‘feedforward’ te geven en om daarna ‘feedback’ echt tot zijn recht te laten komen! Voorkomen blijft beter dan genezen. Een ondernemende leider zal medewerkers coachen naar betere resultaten. Dat bouwt vertrouwen en een positieve cultuur meer dan wanneer je hen steeds gaat wijzen op achterblijvende resultaten.

Het gevolg is dat medewerkers met plezier hun prestaties zullen komen vertellen. Er ontstaat een relatie van wederzijdse aantrekkelijkheid die gebaseerd is op vertrouwen en professionaliteit i.p.v. op hiërarchie en controle.

Geef mij maar een piloot met vertrouwen aan het stuur van zijn eigen ontwikkeling.

http://andreswannet.blogspot.com/2012/06/ben-je-dapper-als-je-anderen-nodig-hebt.html

Focus on the road, not the wall.

 

A well-known opinion in behavioral training is to praise the positive behavior rather than to focus on the negative. But in daily live it is so easy to focus on the errors that have been made. Blaming is far more easy than to thoroughly investigate why something was forgotten or why a certain task wasn’t performed. And let's be honest, that 'someone' is in most of the cases nor ‘me’ or ‘you’  but all the others ...

But take a minute to honestly look into your heart. Start by asking yourself: ‘Did I clearly express the expected behavior with all the stakeholders involved and did I took enough time to discuss this in sufficient depth?

Many managers assume too quickly that they are understood.

A few simple rules:

·         Tell in a simple and clear way what kind of behavior you expect.

·         Ask the other person(s) to repeat what they understood from your explanation. You immediately see whether your listeners understood the message as you intended it. Maybe you find some insufficiencies in your own story, you can verify the accentuation and maybe during this conversation new ideas come to mind. In this case you will benefit the power of ideas created in dialogue. Truly engaged and involved people!

A possible way of working:

·         Use positive language. Our brain doesn’t register the word 'NOT'. Proof of the pudding. if I ask you NOT to think of a pink elephant … The pink giant pops he spontaneously in your head. The word NOT also calls upon resistant behavior. What make you feel more resistant: You can NOT sit here gives you another feeling than "this seat is reserved". Therefore avoid using the word ‘NOT'. Replace 'NOT' by behavior that you WANT to see.

So my advice is to provide 'feedforward' before 'feedback'. To prevent is better than to cure. A true leader will coach employees to better results. This builds confidence and a positive culture. People will start to tell positive stories and think about possibilities instead of working with fear and stress. Mutual attraction based on trust and professionalism rather than on hierarchy and control.

Be a confident driver and take the wheel when it comes to your personal development.

Dit kleine paardje heeft er weer zin in!

Dit kleine paardje heeft er weer zin in!

We schrijven 19 januari 1919, op het hoogtepunt van zijn roem, stopt de legendarische balletdanser Vaslav Nijinski zijn optreden, richt zich tot het publiek en zegt: “Nu is het kleine paardje moe”. De rest van zijn leven, nog 31 jaar, brengt hij door zonder te dansen en zonder één woord te spreken.

Tijdens mijn voorbije sollicitatieperiode ben ik wel eens in de verleiding gekomen om toe te geven aan het ‘moe’ zijn. Ik twijfelde aan de zinvolheid van mijn vak ‘leren en ontwikkelen’ en heb me meermaals afgevraagd of ik mezelf niet zou kunnen bevrijden door in de Olmense zoo “stront” te gaan scheppen. Niets zegt dat ik zou toegelaten worden maar je wordt ook niet gelukkig door met je duimen te draaien en niets is zo dankbaar en (h)eerlijk als een dier.

De ervaring van een bijna 50 jarige HR officer met wat leuke projecten (voor sommigen ongeloofwaardig veel) op zijn CV is geen garantie voor succes. In stront scheppen kon ik enkel mijn figuurlijke ervaring opgooien. De commentaren waren divers… Je profiel past niet…, je C.V. is zo vol dat je mogelijks toekomstige collega’s gaat overschaduwen… of … weet dat ervaring soms te krachtig kan over komen. Het beeld van de heupwiegende Elvis Presley die tijdens zijn eerste televisieoptreden enkel met het bovenlichaam mocht worden uitgezonden sprong me spontaan voor de geest. Hail Hail Rock & Roll!

Daar stond ik dan, met mijn ijzersterke geloof in de kracht van talenten &passie. Willen organisaties wel passionele mensen vroeg ik me af of speelt er iets anders? Voor mij blijft passie de enige juiste keuze. Ik wil mijn talent niet schenken aan een organisatie waar medewerkers en leidinggevenden bij elkaar blijven uit angst … Of aan een organisatie waar de onderlinge relaties uitsluitend gebaseerd zijn op afspraken en taakverdeling en de idee dat een gezamenlijke doelstelling de zaligmakende weg is naar een duurzame werkrelatie. In mijn beleving kan je dit soort relaties omschrijven als een verstandshuwelijk waarbij de partners samenblijven voor de kinderen. Een werkovereenkomst zou een kader moeten zijn waarin talenten en sterktes kunnen bloeien. Een relatie die gebaseerd is op een contract werkt averechts. Krijg je dingen voor elkaar door macht en hiërarchie of door wederzijdse aantrekkelijkheid?

Ook de medewerkers gaan niet vrijuit! Heel de dag klagen over alles wat niet goed gaat, de incompetentie van collega’s, slecht materiaal en haperende machines… maar wel lekker in de bescherming van de organisatie blijven zeuren… dan zou ik  liever met ballen stront gaan scheppen! Er is moed en energie nodig om af te wijken van dat wat hoort en het is gemakkelijker om gewoon te zeuren en te kankeren en bijkomend maar een match proberen te manipuleren …

Deze ervaringen sterken mijn geloof in het vak “leren en ontwikkelen”. Het wordt bevestigd door te werken met en ook tussen mensen die complementair of tegengesteld zijn maar die het geheel door een krachtige symbiose naar een hoger niveau brengen.

Dit is zeker niet alleen het geval wanneer je toetreedt tot een nieuwe organisatie. Je kan deze symbiose ook prikkelen en sterker maken in een organisatie waar je al jaren werkt. Vertrek eens uit mogelijkheden i.p.v. problemen. Zelfredzame medewerkers die verantwoordelijkheden krijgen en nemen gaan op een hogere niveau samenwerken… Zo creëert men een unieke cultuur waar producten en processen op een hoog innovatief niveau geproduceerd worden. Een belangrijke voorwaarde om deze context te scheppen is: kunnen genieten van elkaars successen en podium geven aan elkaars talenten i.p.v. te focusseren op het eigen scoren en het falen van anderen.

Dit paardje heeft er weer zin in ! Het galoppeert wild en vrij over de steppe … zonder zadel, zonder berijder, raster of bit …en neemt ander paardjes mee in zijn rit. Voeding gevend aan mijn talent en de talenten in mijn omgeving  (Geef talent de aandacht die het verdient of het kwijnt weg – Tinne Reymen in De Morgen). Op deze manier ben je meer mens… of word je elke dag een beetje meer mens… Die zijn eigen talent regisseert!

Een danspas kan iedereen leren, een reeks danspassen na elkaar ook. Om echt te dansen heb je passie nodig en daar had het gesprek met Vaslav over moeten gaan.  Had ik Vaslav maar kunnen redden… Ik ben zeker dat hij niet moegedanst was als hijzelf af en toe een dansje had mogen verzinnen… in symbiose met anderen nieuwe leuke dingen aan pakken, prikkelen, doen, bewegen, … Ik ga mijn Pelvis laten shaken en misschien moet mijn boek ook maar eens verschijnen.

Alles voor PASSIE zegt ADRIAAN!

In STRESS situaties ben je wie je denkt te moeten zijn. In RUST ben je jezelf

In STRESS situaties ben je wie je denkt te moeten zijn

In RUST ben je jezelf…

I'm not growing up I'm just burning out and I stepped in line to walk amongst the dead (Billy Joe Armstrong – Green Day)

Terwijl ik de juiste woorden wik, weeg, schrijf en herschrijf, bezingt Herman Van Veen in “opzij opzij opzij” een levenstempo dat voor mij niet zolang geleden meer regelmaat dan uitzondering was. We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen opstaan en weer doorgaan. Redelijk dwingend zo’n zin of een dergelijk leven met 85% aan werkwoorden... Druk druk druk.

Prioriteiten stellend en agenda gedreven liep ik van plan naar aangepast plan. Van target naar resultaat of een stretch in het kwadraat. Van feestje naar feestje van weekend naar weekend.

In deze hectische periode liet ik onbewust het geluk voor me uit bengelen als een onbereikbare wortel. Niet meer wetend wanneer of hoe het begon raakte ik verstrikt in het dwangmatig vervullen van verplichtingen. Een onbeheerst verlangen om een extra onderwerp af te vinken van mijn “to-do” lijst. Vergelijk het met de begeerlijkheid van het halen van een bepaald niveau in Facebook spelletjes zoals Candy Crush of Tetris. Waar is de tijd dat oma de overstap maakte van mochelen, naar kruiswoordraadsels om zich daarna op de hippe sudoku’s te storten… Diezelfde oma wist maar al te goed “het bezit van de zaak is het einde van het vermaak”.

Wellicht gaat het over meer dan alleen vermaak. Misschien is het succes van deze elektronische “tijd voor mezelf” uitstapjes wel dat ze ons de illusie geven dat we kunnen ontsnappen aan het alledaagse of dat ze ons toestaan om even uit onze agenda te stappen. Alleen mogen deze virtuele uitstapjes dan niet uitmonden in een extra noodzakelijkheid op je drukke to-do lijst of in een begeerte aan meer en nieuwe dingen, nieuwe kicks…

Het maakt niet uit of het nu over werk, relaties of vrije tijd gaat. De ervaring leerde me dat Ik het meeste voldoening haal uit dingen die vreugde brengen en/of zinvol zijn. Kan je geluk in het NU vinden? Wat is echt de moeite waard? Als je dit niet onderzoekt dreigt ‘verlangen’ een gat van niet te stillen innerlijke honger te worden … een gat in je persoonlijke ozonlaag. De schadelijke stoffen zijn dan de eisen die we aan elkaar en aan onszelf stellen. Meer en meer ervaren we deze eisen als verschroeiend/verstikkend. De burn-out ligt op de loer.

Een burn-out vergelijk ik met het opbranden van je innerlijk bewustzijn. De tentakels van je geest dwalen af, je concentratie is minder, je weet het even niet meer. Toch slagen we erin deze belangrijke signalen te negeren vasthoudend aan de sociëteitsnormen...doe niet flauw, komaan er tegenaan… we proberen onszelf te troosten met een koffieke, een snoepke, een sigaretje…Maar tegelijkertijd negeren we ons innerlijk bewustzijn. Hetzelfde innerlijke bewustzijn waar we zo erg op rekenen om te kunnen leren, om focus te houden, om spontaan en creatief te zijn…Kortom om op ons beste niveau te kunnen presteren en om in balans te zijn...

Wanneer gaf jij je innerlijke bewustzijn nog eens 10 min vrijaf?

We slagen erin om goed zorg te dragen voor onze familie, ons huis, onze wagen, onze kleren en we fitnessen ons lichaam kloek en monter. Maar stel jezelf eens even de vraag: ”hoe zorg je voor de bron die je bewustzijn bepaald?”

Je innerlijk bewustzijn, bepaald je stemming. Je stemming stuurt je handelen… We vallen terug op ons innerlijk bewustzijn als we willen aftoetsen of we gelukkig zijn, of we in balans zijn met onze omgeving, emotioneel evenwichtig …normaal…zijn en als je niet ‘normaal’ bent krijg je een stress-kramp, raak je gefrustreerd, brand je op…

Maar wat is dan precies die ‘norm’ in normaal? Is dit de norm van alle anderen of is het de norm die jou gelukkig maakt. Om hier over te kunnen reflecteren heb ik geleerd dat het helpt om even ‘in’ jezelf te kunnen keren. Volgens Koestenbaum moet je oefenen om ‘in de tijd’ te zijn. Niet voorlopen op de tijd want dan wordt je ongeduldig (je omgeving kan jou niet volgen). De tijd niet achterna lopen want dan raak je gefrustreerd omdat je achter de feiten aanloopt.

10 minuten aan niets denken helpt niet alles veranderen wat je overkomt maar het stilstaan en jezelf beter leren kennen, helpt je om andere manieren te vinden om tegen het leven aan te kijken. Hoe aanwezig kan je echt even in jezelf zijn en hoe zie, voel, ruik, proef of hoor jij het leven? Hoe ben jij ‘in de tijd’?

Niet alles is wat het lijkt het is maar hoe je er tegenaan kijkt.

10 minuten stilstaan helpt je om je eigen innerlijk proces te beleven. Op een rustgevende en bewuste manier getuigen worden van wat met je gebeurd zonder een oordeel te vellen. Dit maakt dat je minder in gedachten gaat (ver)dwalen, je wordt minder afgeleid en minder gestresseerd over alles wat nog moet gebeuren, en dus minder overmand door frustraties of negatieve emoties.

Ik ben me echt bewust geworden van de kracht van dit proces tijdens een bezoek aan NOOZ ( http://www.nooz.be/#pageView ). Deze mensen verstaan de kunst om een context te scheppen waar je uit de hectiek kan stappen. In een natuurlijk schoon kader, wordt onopvallende service en zorg voor de mens hoog in het vaandel gedragen. Geen betuttelende pampering maar esthetische professionele en warme omkadering.

Alle zintuigen worden gestreeld maar vooral geRUSTgesteld. Etherische oliën, rustgevende muziek een prachtige tuin met Vlaamse reuzen. De puurheid van gezonde hapjes. Je krijgt een betoverend en vooral bevoorrecht gevoel. Je zweeft even weg van planeet aarde om daarna warm te landen vol energie om morgen terug te bruisen. Eens dit geleerd kun je de sfeer ook oproepen in kleine dagelijkse dingen zoals een warme douche, tasje thee, lange wandeling…

Er even uitstappen, 10 minuten stilstaan helpt je om terug meer alternatieven te zien. Nieuwe ambitie te doen ontbranden, leuke mensen en zaken meer te waarderen. Even nagaan: Is dit echt wat ik wil of hoe ik wil zijn? Groei ik nog als expert en als mens? Heb ik leuke verantwoordelijkheden? Draagt datgene dat ik doe bij aan een groter geheel? M.a.w. gaat dit mij gelukkiger maken…

Dus 10 minuten als basis om je kern te onderzoeken. Om meer dingen te doen die je gelukkig maken. Een interne evolutie maakt een externe geluks-revolutie.

André Swannet – April 2014

Our Children’s backpack for the future

Our Children’s backpack for the future

nederlandse versie op: http://www.slideshare.net/swannet/opleidingskrant-stimulearning

In ancient Greek times ‘school’ meant: Being free, have nothing to do...

It was probably very stimulating in those days. Together, under a clear blue sky, staring in the distance and query the values ​​of life, personal growth or future ambitions.

In today's times, it is a little bit different... We're always busy, busy, busy ... That’s why I’m pleased that the stimulearning group is committed to bring professionals together around issues that matter. I feel greatly honored that this group of people asked me to reflect upon the question, "What would you put in the backpack of your children for the future?"

I brought this question on to the virtual table in the Linkedin group of Stimulearning. This question made the LinkedIn group a few weeks a real hotspot of the new work – learning environment.

In this kind of reflection I always ask myself numerous questions: How did this process occur? How do I get more of this? How can we stimulate each other with fun questions / fun statements / or dilemmas that intrigue? Or was it a lucky shot? A one-time beauty score just like the soccer player lbrahimovitch did in the game between Sweden and England?

But still if it was a lucky shot, the delicate beauty of a lucky shot is that more people get stimulated to try and do things…and sometimes with a lot of success. Think Mexes who made a quite similar goal in the champions league AC Milan - Anderlecht.

While reflecting with myself I try to get an insight on what I think that made this moment as stimulating as it was. In my perspective it is about: asking a curious question with the following ingredients:

·         Involvement of a future image and involving those (children) who really matter to us.

·         Seduce people to short answers (does not take long) and no further obligations

·         Free choice of participation

In my opinion knowledge is never an egg needed to be hatched. So sharing is the key!

For example: If you think you know something about a particular topic, you have a form of knowledge. By sharing this knowledge, you create expectations…  You expect a kind of reply, feedback or discussion.

But isn’t a surprise something that you get if you do not expect something?
So my conclusion is that surprise or astonishment arises by releasing knowledge and by the way you open yourself to every new learning-living day...

SO WHAT DO MEMBERS OF STIMULEARNING PUT IN THE BACKPACK OF THEIR CHILDREN FOR THE FUTURE?

These are the most common answers and a few quotes that touched me deeply...

Top 5 Values for our children’s backpack for the future:

Confidence, Resilience, True to yourself, Perseverance, Empathy

Other where:

Positivism, Open Mindedness, perspective, Communication, reflection skills,
Self-reliance, Compassion, Humor, giving love to others and flexibility.

Quotes

See the positive in setbacks, but keep in mind that you can’t change everything.

Regarding to the positive quality, I would like to say to my children: see life as a box of opportunities. Of course there are threats. But learn to reframe and discover new oxygen to grow and evolve. This is for me the most wonderful way of thinking and acting.

What I want to give my children is the freedom to choose and the possibility
to lean on me in hard times.

My children remind me that I use to sit with them and show them job adverts in papers like the London Times and Guardian and say, you can choose all which job you like. I have a belief that everything is up for grabs if we try. My children all ended up with Their Own businesses.

Children learn from what others (their parents) do, so DO yourself what you want to give them.

Comments still welcome on the LinkedIn group of Stimulearning or

andre.swannet@gmail.com